AUST

Har smakt litt på ordet Kina siste dagane. Det er jammen meg longt unna Noreg! Spanderar på eit ropeteikn her. Er sånn passe nøgd med eigen innsats. Eg har litt bevisst og ubevisst delt turen inn i fem delar. 1. Europa. 2. Tyrkia og Iran. 3. Sentral-Asia. 4. Kina og 5. Søraust-Asia. Det nærmar seg med andre ord. Kina er hinsides svært. Om eg hugsar rett er det godt og vel 5000km som skal distanserast her. I tillegg blir det særs variert. Fyrste del blir gjennom verdas nest største sandørken etter Sahara, nemlig Taklamakan-ørkenen. Det blir flatt og monotont i 1500km. For fyrste gong på reisa høyrer eg på musikk medan eg syklar. Eg trur det trengs.

Men fyrst nokre ord om siste dagane i Kirgisistan. Eg tok som sagt flyet til Bishkek. Det viste seg at Bishkek hadde null og niks å by på. Eitt museum berre. Men det hadde brent ned. Dagane gjekk dermed med til å traske rundt i parken og spise junkfood. Dei hadde faktisk Nathans i Bishkek. For ein som er over middels glad i pølse i brød (lompe er favoritten) var veka redda. 7 besøk på Nathans seinare sette eg meg på flyet tilbake til Osh der foreldra mine og tvillingsøstra mi skulle kome.

Dette var eit etterlengta besøk. Det var eit halvt år sidan eg hadde sett familien min. I tillegg til mykje nytt utstyr for turen vidare fekk eg brød, strandamør, meierismør, smørbukk og mykje anna snacks. Fantastiske greier. Det er spanande å prøve ny mat, men det er kanskje enno betre å få smake norske varer igjen etter long tid. Det var syndig godt. Vi leigde ein Landcruiser, så dagane vart brukt til å køyre rundt i landet på sightseeing og spise til dels god mat. Mellom anna tur mot base camp på Lenin Peak. Vi rakk ikkje heilt fram, men vegen i seg sjølv var ei oppleving. Vrang grusveg i monge mil.

Etter at besøket var dratt var det berre å setje i veg mot Kina. Kineserane vel å stengje grensa si i ti døgn under den nasjonale høgtida si frå 1. oktober. Det var difor viktig å kome inn i landet før den tid. Sjølve grensepasseringa tok nærare ein heil dag. X-ray av alt eg har med to gonger. Mengder med check points, pålagt taxitur mellom sjekkpunkta der taxisjåføren skal ta vare på passet (!!) Mitt første inntrykk av Kina er at Kinesarane er mindre venlege enn kva eg er van med frå Sentral-Asia. Dei skjøner heller ikkje eit kløyva ord engelsk. Dette er nok korrelert. Vel vel, eg er ikkje her for å få venar. Maten derimot, er heilt magisk.

Eg har no syklar nokre dagar i Taklamakan-ørkenen. Det er naturleg nok steike tørt, men temperaturane er ok, terrenget er flatt, og kineserane har svært god standard på vegane sine. Så ein skulle tru at ting gjekk radig unna. Nja, eg har møtt litt motbør. Eg fekk 100 km med vegarbeid. Ein tek litt større vegarbeidsjafsar om gongen enn kva ein gjer i Noreg. Men kanskje verst av alt var at eg i dag brakk bolten som strekk sadelen. Så frå å vere ein svært komfortabel sadel gjekk den over til å vere eit lærbelegg over seatposten. Skrekkeleg. Bolten er sjølvsagt spesiell og må bestillast på nett. Men, mot alle odds fann eg ein mekanikar som klarte å lage ei løysing ved sveising som ser ut som fungerar. Har sykla 5 mil no utan problem.

Eg må berre beklage at eg ikkje har fått oppdatert meir i det siste. Det er vanskeleg med eit mildt sagt ustabilt nett kombinert med at det er uråd å finne seg hotellrom i den kinesiske høgtida. No sit eg i eit sletent busstopp og skriv. Men eg skal gjere mitt ypperste for å kome med hyppigare oppdateringer.

God transport:

Eg har kome rett:

Ei natt overnatta eg i ein skog saman med tre karar frå det kinesiske militæret. Dette var typar som ikkje tok tenesta si spesielt alvorleg. Dei kunne ikkje noko engelsk (I likheit med så og seie alle her) så det var teiknspråk. Men vi fekk led. Eg klarte mellom anna å få påpeikt at dei hadde hår i lengste laget for å vere i militæret. Då sat latteren laust.

Karane som fiksa sadelen min. Vernebriller? Nei, takk!

Satser på å ha nokre nye ord og bileter snart igjen!

Mads

Eg skreiv sist at eg trudde og håpte eg var klar for Pamir-fjella. Det stemte ganske bra – men ikkje heilt.

Pamir-fjella er ein del av den autonome regionen Gorno-Badakhshan. Ikkje ulikt Tibet, Kurdistan og Bergen. Dei høgste fjella ligg på rundt 7.500 moh og er Stalin Peak, Lenin Peak med fleire. Pamir-fjella har ein av verdas høgstliggande vegar med pass opp mot 4700 moh. Med andre ord burde eg høyrd på Børge som for fleire år sidan sa: “Du må spare på lilleskiva”. Eg hadde verkeleg hatt bruk for lilleskiva her.

Eg slengte opp ein profil av hovudvegen i forrige post. Den profilen gjaldt hovudvegen i Pamir-fjella, M41. Men eg visste det fantes ei rute til. Nemlig Wakham valley som går longs den afghanske grensa mellom Khorog og Murghab. Det var denne eg hadde planer om å ta. Her slapp eg trafikk og den skulle by på flottare scenery.

Dette før eg møtte på to gærningar på hostellet mitt i Dushanbe. Ein bulgarar og ein tyskar på motorsyklar som faktisk kunne fortelje om ein tredje veg! Ein veg som er så liten og avsidesliggande at den berre er merka av som sti på kartet mitt. Ruta går mellom Rushon og Kara Kul i 400km opp Bartang-dalen. For å gje ei skildring av vegen vil eg sitere Lonely Planet som er mykje meir skrivefør enn meg: “At times the fragile road inches perilously between the raging river below and sheer cliffs above. Indeed it’s not rare for sections to become impossibly rough or require knee-deep fords. Still, strong 4WDs and even some adventurous motorcyclists (carrying enough fuel for 400km) have managed to traverse the whole valley in a few days.” Valget var enkelt. Det måtte bli Bartang.

Men fyrst måtte eg kome meg frå Dushanbe til Pamirfjella. Berre dette tok meg ei veke gjennom til dels svært dårlege vegar og høge pass. Men duverden, så flott terreng.

Frå Haburabot-passet:

 

Det er bratt. Sjekk hårnålsvingane:

Nokre teltspotter er berre betre enn andre. Dette er ein av dei aller beste eg har hatt:

Ungar longs vegen:

 

Etter å ha kjøpt inn større mengder mat på eit marked og tatt ei natt på eit homestay i Rushon satte eg i gang med turen opp Bartan-dalen. Allereie frå fyrste kilometer var det slutt på asfalten. Grusvegen byrja, og den vart berre verre og verre.

Og det måtte ein del skubbing til. Eg tipper at eg skubba sykkelen 20% av dalen. Her er det bratt (!!):

Som så og seie alle reisande til Sentral-Asia fekk også eg litt problemer med magen. Dette til tross for at eg filtrerte vatn eg drakk. Ein får ikkje flaskevatn i Bartang. I dei få få butikkane som er finn ein stort sett berre litt kjeks og drops. Dette er ein svært fattig del av verden. Difor vart eg svært glad då eg vart invitert heim til eit par i Basid. Eg overnatta der i to døgn før eg dro vidare opp dalen. Eg vart varta opp med kjempegod mat og fekk ei god madrass å sove på.

 

Det var fyrste skuledag etter ferien i bygda. Så då kler ungane seg opp:

Dyreliv:

 

Middagstid!

 

Etterkvart som eg kom lengre opp i dalen vart kartet mitt meir ubrukeleg. Eg måtte rådføre meg med lokalkjente for å vere sikker på at eg kom riktig. Kartet mitt vart difor bytta ut med eit laga av ein lokal størrelse:

Om dykk ser litt over midten på biletet er det teikna inn ei elv der ein skal fylgje elva opp eit stykke før ein krysser over ei bru og ned att på andre sida. Det den lokale ikkje var klar over var at eine sida hadde blitt vaska heilt vekk av elva.

Anten kunne eg ta vegen om Roshov. Dette ville ta eit døgn ekstra. Noko eg ikkje var så veldig interessert i. Eller så kunne eg krysse elva. Men eg vurderte det til at det ville vore for farlig. Straumen var for kraftig. Eg trur nok ikkje eg hadde reist med elva, men faren for å skade seg eller miste ting i elva var for høg. Eg valgte difor å klyve longs berget og vasse siste biten bort til vegen. Dette gjekk fint. Etter fleire turar fram og tilbake med vesker og sykkel var eg klar for å sykle vidare.

 

Landskapet i Bartang-dalen var fantastisk. Diverre er det ikkje mogleg å klare å gjengi kor heftig det var der oppe med bileter. Eller, iallefall klarer ikkje eg det. Dalen må ein berre oppleve sjølv.

 

Etter å ha forlatt siste lille landsbyen var det tre døgn til neste sivilisasjon. Eg hadde bunkra opp med pasta, så dette skulle gå fint.

Sjølvsagt skulle primusen slutte å fungere fyrste dag på dette strekket. Sjølvsagt. Det som hadde skjedd var at pakninga i pumpa hadde gått. Eg hadde med reservepakning, men klarte ikkje å løsne på mutteren som skulle holde ho på plass. Difor vart dei komande dagane ein tur på havregryn, ein brødskalk og nokre drops. Sjølv om eg var svært svolten på tampen gjekk det fint. Men eg var svært glad då eg kom fram til Kara Kul, ein landsby som ligg ved ein innsjø som følge av eit meteornedslag for 10 million år sidan. Denne innsjøen ligg på rundt 4000 moh og ligg altså høgre enn Titicaca-sjøen!

 

Eg fekk eit kviledøgn i Kara Kul der eg møtte på Jin, ein syklist frå Sør-Korea. Ei knalltøff dame som har sykla verda rundt i 5 år. Vi heldt følge saman heile vegen ned til Osh.

I morgon tenkjer eg at eg tar et fly opp til Bishkek for å ta nokre storbydagar der før eg får besøk her i Osh den 20. Å få besøk blir veldig veldig kjekt.

Mads

Denne er litt overdue. Eg har no passert halvparten av estimert distanse. Eg hugsar ikkje kva eg baserte denne distansen på. Trur det var sånn circa i Sørøstasia ish. I kjend stil er eg ikkje særleg glad i planlegging. Betre å gjere ting på slump. Minnast at eg også hadde eit par ærend i Trondheim avreisedagen. Vonar turen blir lengre enn 16.000km.

Dei siste vekene har eg hatt monge problem og mista ein del motivasjon. Men då eg byrja på siste strekket opp mot Dushanbe kjende eg att noko. Åh, så herleg det var. Dalatrekken! Ein mild vind frå Himalaya. Det var nesten som å vere tilbake på Sunnmøre. Eg trur og håper eg er klar for den store utfordringa som ligg føre meg. Å sykle i Pamir-fjella frå Tajikistan til Kirgisistan på grensa til Afghanistan, Pakistan og Kina. Ein liten godbit dette. Profil nedanfor:

• Kilometer:8915
• Land: 15
• Big Macs spist: 8
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 3
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 3,25
• Antall bokser WD-40 brukt: 1,1
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 42
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 94,7
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Maks antall døgn utan dusj: 8 (Tyrkia)
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Uzbekistan
• Svakaste sjåførar: Kroatia
• Er på solbrillepar nummer 3
• Er på slipperspar nummer 3
• Favorittlunsj: Lagman i Uzbekistan. Ein må ha noko som er lett å spise og næringsrikt i vanvittige temperaturar. Denne lapskausen er krutt!
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads

Eg hadde ei veke i Istanbul der eg knapt bevegde meg ut fra rommet mitt. Det einaste eg gjorde var å spise mat, drikke det eg kunne, knaske medisin og ligge under air condition på rommet mitt. Vel, eg hadde ein tur på ei sykkelsjappe for å kjøpe eit reservedekk og litt anna småtteri. Men det var alt. Truleg verdas mest kjipe turist. Når det er sagt vil eg nemne at Istanbul har longt fleire bombeåtak enn det som kjem fram i vestlige medier. Når det ikkje er vestlige som er råka er det heller ikkje interessant. Je suis Charlie…

Eg møtte opp i god tid på Atatürk for å sjekke inn. Likevel klarte eg berre akkurat å rekke flighten min til Tashkent, Uzbekistan. Ein kombinasjon av ubrukeleg personale og at eg har blitt ein helsikes kranglefant på tur gjorde at ting tok tid. Dei ville ha meg til å betale 120 juros for bagasjen min, 15kg sykkel og 35kg utstyr. Eg meinte hardnakka at det skulle vere 60 juros i henhold til reglane deira. Dei ga seg til slutt. Vel framme i Tashkent venta sjølvsagt eit par timar i passkø og x-ray av alt utstyret mitt. Utslitt ga eg blaffen i å forhandle med drosjesjåføren som eg visste ga meg 4-gongaren i rekning. Han verka nesten skuffa over meg.

Tashkent har ikkje mykje å by på. Mitt neste mål var Samarkand dryge 300km sørvest. Det var godt å setje seg på sykkelen att og kjenne at kroppen fungerte så vanvittig mykje bedre enn den gjorde på tampen i Iran. Men det er enno varmare her enn i Iran. Eg har opplevd temperaturar på 45 grader celcius.

Uzbekistan er kjend for å ha det ein kan kalle eit godt gammalt sovjetisk approach til politistyrken og til reglar. Du treff på check points svært ofte og politiet er veldig synleg i trafikkbiletet. Eg har også blitt gjort merksam på at alle overnattinger i Uzbekistan skal gjerast på godkjende hotell, der ein får eit registreringsbevis ein skal vise fram når ein forlet landet. Allereie første natta på vei mot Samarkand gjekk dette skeis for meg. Eg lyt forklare at det er vanskeleg å nå frå eitt hotell til eit anna når ein er på sykkel. Håper dei godkjenner dette når eg skal ut av landet og inn i Tajikistan.

Syklinga har vore ganske keisam til no. Det er padde flatt her, men eg tykkjer ikkje det er like goldt som i Iran. Eg tykkjer og det har vore ein fin overgang med folket her. Ikkje misforstå meg, Iran hadde ein heilt fantastisk gjestfriheit, men etter ein måned der samtlige vil prate med deg er det greit å kome til eit land der ein får puste ut litt og kan ta seg ein kvil i skuggen uten å bli vekt. I tillegg er den forbaska hijaben forsvunne. Og det er mogleg å prate med kvinnfolk og dei pratar med meg. Jøss, liksom.

Fyrste natta ut frå Tashkent vart eg altså stoppa av ein herremann i BMW som lurte på om eg ville ha mat. Oh, yes, indeed. Han kunne knapt eit ord engelsk, så lunsjen var meir ein et, smil, nikk og peik-ting. Etterkvart plukka eg opp mobilen min og viste biletet av eit telt for å høyre om han visste av ein plass eg kunne campe. Eg fulgte etter bilen hass i nokre kilometer. Det viste seg at vi skulle til huset hass. Yes!

I huset var kånå, sonen og svigerdotra. Ingen av dei var kapable i engelsk, så dei tilkalla den lokale lærarinna. Etter at ho var ferdig med å klippe sauane sine tok ho turen til huset og var henrykt over å for fyrste gong få praktisere engelsk med ein utlending. Ho dro på med klassisk Vigra-engelsk, medan ordforrådet var det så som så med. Eg har ein mistanke om at ho oversatte det eg fortalte til ho temmeleg fritt. Men men, kan jo fort tale til min fordel det. Etter å ha fortalt litt om turen min og der dei fortalte litt om seg, var det naturlegvis tid for å sjå på bryllaupsvideoen til sonen og svigerdotra. Kan dykk sjå for dykk ein Uzbekistansk bryllaupsvideo? Nei? Høgt fokus på bilkortesjer (Kun av Chevroletar, det er så og seie einaste merket her. Mistenkjer amerikanarane har vore hardt inne med dollarbunken i likheit med Baksaas og gutta boys), mobiltelefonar, smykker, parfymer (?!) og anna dilldall. Alt dette akkompagnert av sjølvaste Kygoen. Du har nådd toppen.

Men no høyrast eg litt syrlig ut. Familien var så fantastisk snille med meg. Eg vart servert mat, dei køyrde meg rundt slik at eg skulle få møte resten av slekta og dei ordna i stand eit rom for meg å sove i. Etter å ha underholdt i fleire timar falt eg rett i koma og sov utruleg godt. Eg er skikkeleg takknemleg for alle som inviterar meg heim!

Dagen etter satte var det tilbake på sykkelen og eg sikta meg inn mot Samarkand, denne gamle kjende slikerute-byen. Eg skal vere ærleg, når eg vanlegvis kjem til ein ny by er eg meir opptatt av å slappe av og ta det heilt med ro enn å vere turist. Men denne byen måtte eg berre oppleve. Foreslår å lese litt om byen. Eg legg berre ut nokre bileter eg har tatt nedanfor her.

 

Mads

 

For eit par veker sidan fekk eg alle diarèers mor då eg sykla i Nord-Iran. Eg vart i tillegg svært slapp, så eg tok turen innom eit apotek for å få noko som kunne bøte på dette. Medisinen eg fekk skulle gjere at fordøyelsessystemet jobba saktere. På sykkelen igjen med Turkmenistan som mål. Eg måtte vere ved grensa den 28. juli for å sleppe inn i landet. Medisinen fungerte ikkje, så eg tok turen innom eit nytt apotek igjen i Mashhad og fekk antibiotika. Heller ikkje denne fungerte, men eg sykla likevel mot grensa. Temperaturen i området var nådelaus. Godt og vel 40 grader. Då eg skulle sjekke inn på hotellet ved grensa klarte eg ikkje stå oppreist lenger. Eg måtte legge meg ned i gangen medan resepsjonisten åpna døra til rommet mitt.

Eg klarte å få i meg litt mat om kvelden men vakna midt på natta og var fortsatt svært dårleg. Eg har sjeldan vore så redd og bekymra som då eg vakna denne natta. Det var først no eg byrja å tenke på kva alternativa mine var.

1. Eg kunne entre Turkmenistan. Då måtte eg sykle minst 150km gjennom gloheit ørken på dårlege vegar for å ha håp om transport vidare til Uzbekistan. Om eg valgte å entre Turkmenistan hadde eg ingen moglegheit til å kome inn att i Iran.
2. Eg kunne bli i Iran. Men det var siste dagen på visumet mitt i Iran, og sannsyn for at eg fekk forlengelse på dagen var minimal. I tillegg byrja eg å gå tom for penger (Det er uråd å ta ut penger i Iran. Alt du vil bruke må takast med inn i landet kontant)
3. Eg kunne reise tilbake til Mashhad og ta første fly ut av landet.

Eg har lite tru på at MFA til Iran eller Turkmenistan ville gjort noko anna enn å servert meg ein god latter hadde eg kome dragsande med ei sjukemelding.

Turkmenistan er eit av landa eg verkeleg har gleda meg til å oppleve. Det er eit av landa i verden med desidert minst besøkande. For å ta ei samanlikning har Nord-Korea 4 gongar så monge besøkande kvart år som Turkmenistan.

Det var med svært tungt hjarte eg valgte alternativ 3. Eg fekk tak i ei drosje som køyrde meg i all hast dei 200km tilbake til Mashhad. Fortsatt er taxituren temmelig blurry. På godsterminalen fekk eg hjelp til å pakke inn sykkelen min. Fantastisk hjelp igjen av ein Iranar. For eit nydeleg folk. Turen min gjekk til Istanbul om Doha.

I retrospekt er eg vanvittig glad for at eg valgte å fly ut av Iran og ikkje byrje på turen gjennom Turkmenistan. Eg tør ikkje tenke på korleis det kunne gått med den tilstanden eg var i. Her i Istanbul har eg vore på Memorial Hospital og fått ein sjekk. Det har blitt tatt prøver opp i mente. Dei har ikkje funne noko feil i blodet mitt og har vel konkludert med at det er ein heftig Travellers Diarrhoea. Dette i kombinasjon med svært høge temperaturar og vanskeligheter med å innta nok mat og drikke og høgt aktivitetsnivå har vore altfor hardt på kroppen. Eg har mista mange kilogram siste månaden. Kven skulle trudd at vektendring er ein funksjon av inntak og forbruk av kaloriar? På sjukehuset fekk eg eit par julemiddagar intravenøst, litt ny medisin og klar beskjed om å ta det med ro ei stund. Derfor blir eg her i Istanbul ei veke no og har som plan å fly til Tashkent eller Dushanbe og fortsette turen derfrå.

Can´t win them all.

Mads

 

Du har kanskje ein draum om å ligge på eit cruiseskip i Karibien eller ta deg ein oval weekend med kulturreise til den franske rivieraen? Dropp det. Det er definitivt Iran som bør ligge på bucketlista di.

Og då snakkar eg ikkje om å bu på eit fancy hotell i Tehran. Reis rundt. På sykkel. (Du bør kanskje unngå sumarmånadane) Eg har aldri opplevd og kjem nok aldri til å oppleve noko tilsvarande. Eit folk som er så ufattelig glad for å få besøk utanfrå. Så og seie kvar einaste eg møter på vinker til meg. Folk roper: «Mister, mister», «Welcome to my country, welcome to Iran!», «Where are you from?», «Thank you Mister». Eg er sikker på at eg kunne sykla gjennom heile Iran utan å bruke ein einaste Rial. Eg får så mykje når eg er ute på sykkel. Folk stopper opp og gjev meg vatn, frukt, godteri, tyggis (Eg har truleg litt reiseande). Eg har også blitt invitert på lunsj og ein på eit nabobord tilbydde seg til og med å betale for lunsjen min! Eg har ikkje samvit til å takke ja til akkurat det.

Eg har også blitt invitert med heim for å spise og overnatte ved fleire høve. Monge gonger har eg måtte sagt at eg ikkje kan då eg må sykle lengre. Men har eg fått invitasjon på tampen av dagen har eg gjerne sagt ja. Europa har så mykje å lære av Iran.

Den flottaste opplevelsen oppi alt dette var på Eid al-Fitr. På slutten av dagen hadde eg tatt meg ei pause i ein rolig småby. Som så monge gonger før kom ein kar bort til meg. Han kunne ikkje engelsk men ringte opp søstra si som sa at dei gjerne ville at eg skulle bli med heim i hagen deira og feire Eid. Dette sa eg straks ja takk til og sykla bak bilen til Mathis, som han heitte, nokre kilometer. Det var ikkje ein vanleg hage. Dette var ein flott gard der bestefar hadde bygd opp åkrar med hvete og salat og frukthagar med aprikosar, kirsebær, plommer og druer. Det var verkeleg flott å gå gjennom området. Han dyrka visst utan bruk av sprøytemiddel. Det var ikkje ein liten familie som møtte meg då eg kom fram til huset. Rundt 20 stykk sat på uteplassen og hilste på meg då eg kom. Eller, alle hilste ikkje, der var trillingar (!) tre månader gamle.

Bestefar henta stolt fram frukta frå hagen og ga meg. Utruleg søte og gode aprikosar. Himmel og hav. Eg åt og åt. Etterkvart vart det også ein god lunsj. Det meste av praten gjekk gjennom systra som var den mest stabile i engelsk. Etter lunsjen sa eg at eg måtte kome meg vidare. Det var ikkje aktuelt. Eg måtte bli med på middag, og så ynskja bestefaren at eg overnatta der i staden for å slå opp telt. Heilt greit for meg!

Store deler av familien som var der budde i Tehran, men hadde då som tradisjon å reise tilbake til bestefaren i provinsen Zanjan ved høgtider. Det er mykje mildare klima der enn i Tehran, her eg er no.

Etter ei god natts søvn, der karane sov i huset medan kvinnene måtte inn til byen og sove, var det på tide å kome seg vidare. Etter ein god frukost fekk eg sagt hadet til alle saman og retta snuta mot Tehran att.

Legg merke til korleis dei unge flyttar hijaben lengre og lengre av. Opprøyr!

PS: Som alle innlegga frå Iran er også dette lagt på delay.

Mads

Den observante lesar vil snart skjøne at eg i tittelen har brukt det litterære verkemiddelet dobbel tyding. Vonar Kari Marie hadde vore stolt.

Dette innlegget er skrive frå Tabriz, men lagt på delay. Eg skal no vere i den Turkmenske ørkenen og kave for å kome til Uzbekistan før 5 day transit-visumet mitt går ut.

Eg hadde fyrst nokre dagar i Kurdistan. Eg hadde blitt åtvara mot litt forskjellig i dette området, men folk flest var veldig trivelege. Eg hadde berre eit par episodar med steinkasting frå nokre smågutar. No fuss. Eg visste heilt ærleg ikkje korleis Iran skulle kome til å bli. Dette var definitivt ukjend territorium og det var med stor spaning eg nærma meg grensa frå Tyrkia. Lastebilkøa byrja allereie 10km frå grensekontrollen. Eg hadde iallefall kome rett! Etter å ha unngått å bli lurt av gutungen som sat der for å «geleide» turistar gjennom første passkontroll og sagt blankt nei til luringar som ville gjere god butikk på meg for å ikkje vite forskjell på Tomen og Rial (Nå nei, eg hadde gjort leksa mi på førehand.), så trilla eg ned fra det tyrkiske platået og ned i smultgryta som skulle kome til å bli heimen min den neste månaden.

Det er vanskelig å beskrive korleis heten opplevast. Og spesielt på sykkel. I tillegg har eg ein tendens til å svette unormalt mykje ved stilleståande luft og hard jobbing. Å frakte 50kg sykkel og utstyr opp 10 graders stigninger i 40 grader celcius er noko som ikkje lar seg forklare. Det er brutalt.

På grunn av heten var eg også svært skeptisk til sykkelbekledinga  som er kutymen i Iran. Det er longbukse som gjeld. Longbukse! Galskap. Etter fyrste dagen rådførte eg meg med ein som var overraskande solid i engelsk om det ikkje gjekk an å bruke shorts. Han dvelte litt ved det men sa at det nok kanskje gjekk, det kom an på korleis shortsen såg ut. Eg sa stille til meg sjølv at om det er ein shorts som går så er det den keisame shortsen eg har frå Bjørn Dæhlie. Rundt eit hushjørne og på med shortsen. Svært befriande. Eg valgte etterkvart å også opne smekken på shortsen. Eg hadde då ikkje høyrd om eksplisitte reglar mot nettopp det. STOR kudos til alle jenter som klarer/må gå rundt i Iran med Hijab og longe skjorter og bukser. Det skulle vise seg at det gjekk fint å bruke shorts. Ein får vel og merke nokre blikk frå den eldre garde, men det må ein tåle. Politiet bryr seg heller ikkje.

Etter å ha sykla nokre mil sa eg meg nøgd med fyrste dagen i Iran og svinga innom ein bensinstasjon for å forhøyre meg om det var moglegheiter for å slå opp teltet nokon stad. Dei sa umiddelbart at eg berre kunne sove på soverommet på bensinstasjonen. Bingo! Hyggelige karar som ga meg mat og Cay. Fin fyrste dag i Iran.

 

Neste dag hadde eg satt meg som mål å kome ned mot Marand. Det skulle vise seg at eg hadde kome litt for nærme byen. Det var ikkje nokon gode campingmoglegheiter. Eg byrja i staden å spørje folk som sat longs vegen om det var mogleg å campe i nærleiken. Til slutt svinga eg innom ein parkeringsplass for trailarar der det sat nokon og drakk te (forøvrig så drikk alle te alltid her i Iran). Dei kunne ikkje særleg godt engelsk, men ved å nytte campeteiknet, soveteiknet og peike på bakken på parkeringsplassen skjønte dei kva det gjekk i og nikka og smilte. Den eldste av dei byrja å snakke på telefon. Det skulle vise seg at det var sonen han prata med. Sonen, Ali, var meget stø i engelsk og kom etterkvart og fungerte som tolk og samtalepartner for meg. Det kom fram at far hass var general i den iranske hæren og var nett komen att frå Syria etter kamp mot Daesh! Eg rekte fram handa mi og takka han for innsatsen. Far og son inviterte meg på middag heim til dei. Dette var tydeleg overklassen i Marand. Ein gigantisk SUV transporterte oss til ein svær villa. På vegen prøvde eg å nytte høvet til å spørje faren (gjennom Ali) om Syria og kampane der. Diverre vart det meste filtrert av sonen etter klabb-spørsmålet mitt: “Were you ever afraid in Syria?” Ali kunne fortelje, uten å spørje faren “No, of course not. My father is a very brave man.”

Vel framme i heimen fokuserte eg meir på å vere så korrekt som mogleg enn å setje i gong samtalar. Men middagen var fantastisk god og eg fekk prata litt med Ali i etterkant. Som i Noreg er sjølvsagt også folk her i Iran forskjellige. Då eg fyrste kvelden på bensinstasjonen møtte nokre karar som hadde eit avslappa forhold til det aller meste var Ali ein svært religiøs kar. Han ynskja å sende meg koranen pr. epost. Det kunne då vere interessant å ta ein kik på dette, svarte eg. Med hass store førebilete, Khomeini, som bakgrunnsbilete sendte han meg koranen. Eg skal vere ærleg, den har ikkje blitt opna enno. Alt i alt ein interessant og fin kveld! Diverre har eg ingen bileter frå seansen. Håplaust å gløyme kameraet.

Dette biletet var det generalen som tok før eg visste at han var ei stjarne i Iran (4-stjarnes?) Ein ser på gliset mitt at eg er i ferd med å dra ein Smith-Morra Gambit.

Med emneknaggane #syria #general #iran og #daesh vil eg ynskje PST velkomen som ivrige lesarar av denne nettstaden. Håper dykk får lyst på ein tur ned hit. Eg vil tipse om kebaben her. Den er rågod! Men pass på at den er gjennomstekt, elles kan det fort bli romlemage.

Mads

Å hendelse, eg har mykje nytt og interessant eg gjerne skulle fortalt her. Men, det må diverre vente litt.

I staden sleng eg opp ein ny Stat-post (Det har gått unna i det siste). Eg er no i Zanjan, Iran på veg mot Tehran.

• Kilometer:6727
• Land: 13
• Big Macs spist: 7
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 3
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 3 (MÅ ha ny i Tehran)
• Antall bokser WD-40 brukt: 1
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 25
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 94,7
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Maks antall døgn utan dusj: 8
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Iran
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads

No ligg eg rett ut på senga på hotellrommet mitt her i Erzurum. Det er på tide å kome med nokre meir eller mindre velvalgte ord om dei siste dagane.

Eg traff på to trivelege typar i Ankara, Jonathan, ein Canadier som sykler omtrent same ruta som meg, og ein franskmann på tur med motorsykkel gjennom Europa og Asia

 

I Ankara sto det mellom å rette snuta direkt austover mot Iran saman med Jonathan eller å få med seg Capadocia via ein 300km detour sørover. Capadocia har vore eit av dei store ynskja mine på turen, så det vart det siste. Møter nok kanskje på Jonathan igjen i eit Stan-land.

 

Capadocia er eit område midt i Tyrkia som består av nokre heilt spesielle steinformasjonar. Alle som drar til Tyrkia bør ta turen for sjå dette eineståande området. Eg trur ikkje eg skal skrive så mykje meir om det, men heller lime inn nokre bileter eg har tatt.

 

 

 

Etter eit par dagar med saumfaring av Capadocia sa eg meg nøgd. Til tross for å ikkje ha kome meir ein halvvegs i Tyrkia var eg allereie klar for neste land. Iran. Eg smurte kjedet og satte i veg. Dekka mine frå Schwalbe har vore heilt fantastiske og holdt utan punkteringer i 5000km. Men etter Capadocia køyrde eg på noko spiker som gjorde at eg måtte stoppe og skifte slange. Medan eg sat i grøfta og rota kom ein syklist bort til meg og hilste på meg. Eg og Ed skulle kome til å sykle saman i 7 døgn frå Capadocia til Erzurum.

Ed hadde blitt klar for nye utfordringar heime i Birmingham og hadde tatt nokre teltdøgn i Skottland som ein test før han sa opp jobben sin og satt seg på sykkelen for eit to år lang eventyr gjennom Europa, Asia og Sør- og Nord-Amerika. No traff vi kvarandre då tilfeldigvis her i Tyrkia og fann ut at vi hadde samanfallande ruter fram til Erzurum. Ed er ein skikkelig behagelig type som viste seg å vere veldig enkel å sykle saman med. Vi har også omtrent same rytme på pauser og campingrutiner, noko som er ei veldig fin forutsetning for å sykle saman. I tillegg skulle det vise seg at vi fekk motvind i 7 døgn og at vi skulle få fleire svært tunge pass å sykle over. Då er det iallefall veldig greit for meg på nærare 100kg å ha ei fjellgeit til å dra meg opp bakkane. Thanks for the nice days in Turkey, Ed!

Ed mot vinden:

Lausbikkje som holdt vakt ved telta våre heile natta:

Redder morgenteen frå ei høne:

Fine campspotter i heile Tyrkia:

Eg held meg for det meste inne her i Erzurum. Vanskelig å gjennomføre ein god eat, sleep, repeat under Ramadan her. Har høyrd nokre rykter om folk som er blitt kjeppjaga for å så mykje som å ta seg ein sigarett i gata. Når det er sagt høyrer ein mykje rykter på ein slik tur. Og det er gjerne tredjepartsinformasjon. Tar det med ei klype salt (vel og merke etter solnedgong).

Eg har snaue 300km til grensa no. I Iran kan det bli vanskeleg å oppdatere denne sida. I tillegg er det kanskje ein del eg bør spare på til eg har kome vidare på ruta mi. Det er berre å vente og sjå!

Mads

 

Eg er no komen til Capadocia og bruker dei siste avspaseringsdagane mine på eit betre hotell her. Kjem tilbake med bileter og slikt seinare. Det er flott her!

• Kilometer: 5023
• Land: 12
• Big Macs spist: 7
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 2
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 2,5
• Antall bokser WD-40 brukt: 0,5
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 22
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 91,3 km
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Noreg
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads