Ankara har no tatt i mot meg. Eg hadde eigentleg ingen planer om å stikke innom AKP-hovudstaden, men har eit par byråkratiske ærend her før eg rettar snuta søraustover i Tyrkia.

På slutten av Istanbulopphaldet var eg temmeleg desperat etter å kome vidare. Å vere 6 dagar i same by går meg verkeleg på nervane. Grunnen til det longe oppholdet var at eg måtte vente på LOIen min til Uzbekistan og i tillegg hadde Iran valgt å stengje konsulatet sitt til 6. juni. Men når eg først fekk LOIen min klarte eg kunststykket å få både Iran-visumet og Uzbek-visumet same dag. God planlegging og råsykling gjennom Istanbul frå eit konsulat til eit anna ordna biffen.

Eg møtte fleire interessante typar på hostellet eg budde på. Mellom anna ein islamsk konvertitt frå Tsjekkia som har som mål å bli tsjekkisk president i 2018! I tillegg nevnte Amin som eg har planar om å møte når eg kjem til Iran.

Då eg hadde fått fiksa sykkelen min hjå sykkelmekanikaren i Istanbul vart eg invitert med på sykkelfestival. Dagen etter skulle ei politieskorte lose syklistar over Bosporus-stredet. Til dagleg er brua stengt for syklistar, så dette sa eg sjølvsagt ja til. Eg fann aldri att mekanikaren i folkemylderet dagen etter, men fekk meg ein flott tur over Bosporus. Alle syklistvariantar deltok på festivalen. Det er enkelt å spotte dei. Han som syklar ein gong i året, han som er jobbsyklist, han hipsteren på den shina hipstersykkelen utan gir til han duden i Sky-jersey med headset.

Eg har vore småsjuk sidan Istanbul. Mistenker at eit tyrkisk bad er den skuldige. Men det er ikkje verre enn ei forkjøling og litt feber. Det har gått overraskande bra på vegen likevel. Eg trur eg delvis kan takke det milde veret eg har hatt sidan Istanbul. Det har vore flott å sykle. Tyrkia viser seg å vere perfekt for camping. Store områder med åpne åser og flater det er mogleg å setje opp telt på.

På det siste biletet er to av dei tøffe smågutane som kom bort til meg og observerte kva eg dreiv på med eine dagen. Eg tok til å lage meg middag på Primusen min, medan eg i beste Ingrid Espelid Hovig-stil forklarte kva eg laga. I det eg på rekordtid hadde gafla i meg middagen sa han til høgre; “We are Ramadan”. Kjem til å vere litt meir forsiktig framover. Denne kvelden overnatta eg på ein plen utanfor ein bensinstasjon igjen. Det er eigentleg ganske praktisk i blant. Fri tilgong til WC, WiFi og ein fin plen å overnatte på. Det har forresten kome meg for øyret at tyrkerne gjerne følger Ramadan når den er på vinteren men kviar seg litt meir når Ramadan er om sumaren. Herleg haldning. I like!

Nedanfor nokre bileter frå “arbeidsdagen” min.

Her på sykkelen:

Eg er glad i pauser:

Lading av mobiltelefon om kvelden:

Av og til får ein besøk i teltet. Nokre gongar kan det bli litt vel mykje:

Ellers har eg sett dei fyrste teikna på krigen i Syria. For eit par dagar sidan rasa to jagarfly over hovudet mitt søraust frå. Eg kjende eg fekk frysningar.

 

I dag har eg tråkka meg gjennom Ankara for å finne ambassaden til Turkmenistan og den norske ambassaden. I morgon skal eg innom den Turkmenske ambassaden for å prøve å vinne lotteriet om eit transitvisum. Eg noterte meg namnet på gata, Tek Yön. No når eg sit og trykker på Macen her på hostellet ser eg at Tek Yön betyr envegskjørt. Velvel, får satse på at eg klarer å finne tilbake likevel i morgon tidleg.

Mads

Eg har iallefall vore innom. Eg bur no på hornet i Istanbul – I Sultanahmet – på den europeiske sida av Istanbul. Men eg hadde ein tur innom den asiatiske delen for å få gjeve sykkelen min ei spabehandling hjå ein mekanikar. Han kom aldri, så eg vende snuta tilbake til den europeiske delen. Det er nok ikkje monge som har tatt turen til ein annan verdsdel for å få fiksa sykkelen sin, i tillegg utan hell. Eg fann likevel ein mekanikar på den europeiske delen. Så forhåpenligvis skal sykkelen vere klar om eit par dagar.

Eg brakk bremsefestet på gaffelen for nokre veker sidan og har sykla kun på bakbremser. Eg måtte ha ny gaffel. Jens i browncouch.no satte himmel og jord i bevegelse for å få sendt ein gaffel nedover til Istanbul for meg. STOR takk til han. Det var ikkje få blikk eg fekk då eg rota rundt på Metroen med ei brun pakke få månader etter terroråtaka her.

Min fyrste skikkelege grenseovergang vart mellom Hellas og Tyrkia. Dette visste eg for så vidt. Men det var ikkje snaue greier. 4 check points måtte eg gjennom. I tillegg sto der militærpersonell med automatvåpen på brua over Maritsa-elva. Men eg følte meg ikkje akkurat lite velkomen når eg på check point 2 vart invitert inn i vaktbua på ein çay. Kjempetriveleg velkomst til Tyrkia.

Eg møtte også på to andre syklande som var på veg inn i Hellas. Det viste seg at dei var komne frå Vietnam! Dei hadde sykla omtrent same ruta som eg har planar om å sykle. Etter utveksling av kunnskap om Tyrkia og Hellas ga dei meg alle leftover-sedlane sine frå Sørøst-Asia og tips om kvar eg skulle overnatte fyrste natt i Tyrkia. Dette vart på ein plen uttafor ein bensinstasjon nokre mil innafor grensa.

Turen inn i Istanbul var eit inferno i 7 mil. Himmel og hav for eit kaos! Nokre stader hadde eg faktisk ikkje anna alternativ enn å sykle på 12-felts veg. Desse 7 mila tok 10 timar. Ut av Istanbul tenkjer eg å ta ferga ned til Yalova for å spare nervane.

Eg blir i Istanbul ei god veke. Eg har som nemnd byrja visumsøknadane. Iranvisumet mitt er visstnok klart og ligg på konsulatet her i byen. Men då eg kom meg bort dit viste det seg at dei av uviss grunn held stengt til 6. juni. Det er greit. Eg må uansett vente på LOIen min til Uzbekistan.

Når eg ikkje har hatt ting å måtte gjere her i byen har eg vore turist og traska mållaust rundt og sett på bygninger og folk. Etter oppmoding har eg også tatt turen til The Pudding Shop. Ein møtestad for deltids- og fulltidshippiar på 70-talet. Staden heitte eigentleg ikkje The Pudding Shop, men han vart omdøpt til det då monge som besøkte den refererte til sjappa ved den blå moskè med dei gode puddingane. Her var det ei tavle der ein kunne skrive meldingar til kjende som også var på reisefot. Ei av dei mest kjende er frå “Megan” til “Malcolm” der ho ber om årsak for “the business down in Greece”. Stor humor. Staden er nok ikkje som den ein gong var. Det er ei fallitterklæring når ein skriv “The World famous…” i tittelen på restauranten.

Eg bur på eit hostell saman med folk av forskjellige nasjonalitetar. Ho som driv hostellet er kurdar og ein er iran-californier (fin miks). Eg har fått ein del tips for den vidare reisa mi etter kvart og gleder meg til det. Berre eg taklar temperaturane som kjem. Det kan bli BRENNhett.

Mads

Eg ligg no i Alexandropouli, 5 mil frå grensa til Tyrkia. Eg har hatt nokre av dei finaste dagane på turen. Til tross for den svakaste vegstandarden so longt på turen, viste Makedonia seg å vere eit veldig flott sykkelland sør for Skopje. Her går det ein flott serviceveg til motorvegen heilt til Hellas. Det er nesten ikkje bilar på vegen. I tillegg syklar ein gjennom fint landskap. Turen kan anbefalast til alle som har lyst på ein sykkelferie. Eg har planar om å legge ut mine favoritt-ruter på nettsida her. Skal sjå om eg hugsar det på slutten av dette innlegget.

Då eg nærma meg grensa til Hellas hadde eg planer om å slå opp telt i ein ubebodd dal. I det eg byrjar på dalen kjem der ein 4×4 mot meg. Det er fleire i bilen. Han som køyrer vinker febrilsk og ber meg stoppe. Eg ser (og høyrer) med ein gong at desse ikkje er makedonske. Det står POLIZEI på skjorta til han som kjem ut av bilen. Kva har eg gjort no?? Det viser seg berre at han eine var interessert i sykling og svært interessert i turen min. Eg står og fortel og forklarar i eit kvarter. Han kunne heller tenkt seg å vere på tur enn der, seier han. I dumskap spør eg kva østerriksk politi gjer i Makedonia. Dei er der sjølvsagt på grunn av flyktningane. Dalen er svært populær for dei som vil lengre nord. Han spør meg så om eg har sett nokon flyktningar. Som sant er seier eg at eg ikkje hadde sett nokon. Med fare for at østerriksk politi har bookmarka denne nettstaden… Tvilar på konstabelen hadde fått anna svar.

Eg har vore monge gongar i Grekenland på chartertur. Tzatziki, Mythos, Laouto, Frappe og muntre grekarar. Det er dette eg kjenner som Hellas. Det var eit heilt anna bilete som kom til syne over grensa frå Makedonia. Store nasjonalvegar gjengrodd og nestan utan trafikk, småbyar der så og seie alt er lagt ned. Marked, kafear, postkontor. Alt. Det einaste ein ser er dei over 80 som er att og traskar rundt i gatene. Spesielt. Og trist. Dei unge er forsvunne. Til dei større byane, til andre land, til betre moglegheiter. Hellas har vore i krise i straks 10 år, og det er ingenting som tyder på at det er recovery på gang. Eg fekk skikkelig guffen følelse dei første mila i Hellas.Her er det autovern på begge sidene av vegen:

Ei eldre dame kosta vegen i ein forlatt småby:

Ting skulle betre seg. Etter ei perfekt overnatting på stranda i Fanari fekk eg den finaste syklinga på turen så longt mellom Fanari og Alexandroupoli. Først flatt med bondeland til venstre, Middelhavet og sola til høgre. Skyfritt og vindstille. Temperatur nærare 30. Det var så fint å sykle at eg ga blaffen i å bruke kameraet. Nedanfor er nokre bileter frå større pauser.

Ein dag då eg sat i ein park for å lage middagen min før eg skulle finne meg ein stad å slå opp telt kom ein eldre herremann. Vi byrja å prate. Då eg fortalte at eg var frå Noreg la han direkt om til flytande svensk. Konstantin hadde budd nærare 40 år i Sverige, der han visstnok hadde vore politikar og hatt mange “företak”. Han kjente mellom andre Carl Bildt påsto han. Om det er sant eller ikkje får vel forbli ukjent. Han hadde monge historier som eg mistenker var pynta vel hardt på. Men no var han altså flytta tilbake og forstyrra meg under matlaginga mi. Det var pasta på menyen igjen. Han kauka. “Men vad fan. Du måste tillaga allt på en gång! Om du hade satt upp 100 kvinnor, jag hade varit bättre än alla i matlagning!”

Han spurte om eg hadde nokon stad å sove for natta. Eg sa eg hadde planer om å finne meg ein stad å slå opp teltet mitt. Han sa eg heller skulle bli med han slik at eg kunne overnatte i det gamle verkstedet hass. Det ville eg gjerne. Men først vart eg invitert heim på Ouzo og bakervarer. Kjekt!

Ein ting! Gamle nasjonar som Tyskland og Hellas har typisk vore minst utvikla på ting som WiFi og mobildata. Forbaska snodig at ein ikkje prioriterar slike ting.

No står Tyrkia for tur. Asia. Det blir heilt annleis enn kva eg har sykla i så longt. Eg gleder meg. Eg gruar meg. Europa har berre vore ei lett oppvarming. No startar det. Damn!

Mads

Etter 100 lette kilometer mellom Prishtina og Skopje har eg no passert 20%-ern. På tide med ei oppdatering.

• Kilometer: 3320
• Land: 10
• Big Macs spist: 3
• Big Macs forbrent: 428
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 0 (Thanks Schwalbe)
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 2
• Antall bokser WD-40 brukt: 0,5
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 13
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 67,7 km
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads

Til tross for eit veldig kjekt opphold i Dubrovnik var det no verkeleg på tide å kome seg vekk frå kysten. Nok var nok. Eg måtte vekk frå turistfellene og oppleve litt andre ting. Her på veg ut av gamlebyen i Dubrovnik:

Montenegro vart tilbakelagt på ein dryg dag. Eg hadde eigentleg planar om å sykle frå Albania rett til Makedonia. Men det dukka opp eit ærend på ambassaden i Prishtina slik at det vart ein detour nordover att og inn i Kosovo. Frå Bar vende eg vekk frå kystvegen og i retning Shkodër. Rett på fjellstigning. Slutt på campingvogner og lokale som eigentleg har lite til overs for turistar. Herleg!

Når det er sagt fekk eg for fyrste gong på turen sett utstrakt fattigdom. Små jenter som plukker i søpla etter noko av verdi. Gras blir fortsatt fjerna med ljå og hesten er flittig brukt. Midt i den relative store byen Shkodër vart eg vekt av hanen. Men for fyrste gong på turen blir eg monge gonger for dagen møtt av eit smil og hallo frå veikanten. Kjempekjekt!

Her er ei i Tine Fotballskule-tskjorte:

Hei! Eg berrre står her og ser sånn passe bildeskjønn ut:

Frå Shkodër var planen å sykle heilt til Fierze sjølv. Men som det så ofte skjer vart planen forandra. Eg stoppa i ein tung motbakke i ingenmannsland der det faktisk var ein Cafè. Ingen gjestar. Eigaren kom ut og ropte meg inn og sa eg måtte ta ein kaffe. Eg hadde ikkje noko lokal valuta igjen, berre nokre sletne juros. Han snakka ikkje engelsk, men han skjønte tegninga og eg forsto at eg skulle få kaffen. Så tok han fram ein papirlapp og byrja å teikne noko som minna om et kart. Det viste seg at han reklamerte for ei ferge som gjekk frå Koman til Fierze på ein oppdemma innsjø. Eg hadde ingen aning om dette, men det høyrdes spanande ut! Etter mykje teiknspråk peiking og gestikulering forsto eg at ferga gjekk klokka 3, tok 2 timar og ville koste 7 juros. Det hadde eg akkurat nok til. Purrfect!

Bilete av Cafèeigaren Aleksander. Kanskje Albanias tøffaste kar.

Då eg kom fram til Koman var der engelskspråkelege. Dei kunne fortelje meg at den einaste avgangen frå Koman gjekk klokka 9 om morgonen, tok 4 timar og kosta 10 juros. Eg har nok litt att på teiknspråket mitt.

Eg fekk masa meg til å ta ferga dagen etter for dei siste 7 jurosa eg hadde. Men eg måtte ha til overnatting og sidan det var berre moglegheiter til å overnatte på hotellet der. Long story short, så sa hotelleigaren at eg kunne overnatte på terrassen på hotellet for 3 juros. Desse pengane fekk eg med eit engelsk sykkelpar som eg skulle betalte tilbake når vi kom til andre sida. Ting pleier som oftast å ordne seg.

Her er ferga på veg inn til Koman. Å kalle det ei ferge er nok ein fornærmelse mot ferger. Dette var meir ein pram ein kunne (om ein turde) køyre bilen sin i.

Havneområdet. Dette biletet viser heile området inkludert hotellet. Ein kom til området gjennom tunnelen på biletet frå lengre nedafor demninga:

Turen til Fierze var veldig fin. Stupbratte Albanske fjell.

På ein odde longt i gokk sto der 2 mennesker og to esel. Meget spesielt. Det var stupbratte fjell rundt dei og fleire mil til næraste veg:

Kvelden før avreise vart eg kjend med kapteinen ombord. Ein svært hyggeleg type ved namn Bardhok. Han inviterte meg heim til landsbyen hass Berisha som låg på fergeruta. Det var kun mogleg å kome dit med båt. Eg kunne diverre ikkje då eg hadde ein avtale med ambassaden her i Prishtina. Bardhok hadde tatt seg nokre pils kvelden før avreise, som seg hør og bør.

Ein liten digresjon om demninga som vart sett opp på 90-talet er at ingen av dei som eigde hus som vart liggande under vatn fekk dekt å bygge på ny. Sjukt.

På 90-talet og byrjinga av 2000-talet var det monge nordmenn som var i Kosovo Polje og tenestegjorde. Blant dei var krigsveteranen Marius som passa på dette monumentet i eitt år medan han køyrde knallhard two can rule policy:

 

Edit: Det har kome meg for øyret at dette er feil monument.

Eg blir no i Prishtina til sundag. Då er planen å reise sørover mot Makedonia. Møtte på ein gresk type på motorsykkel her på hostellet som kunne anbefale turen. Det er også mogleg det blir litt Ouzo og Tzatziki nokre dagar seinare.

Till then. Prækas!

Mads

Det har vel gått eit par veker sidan sist eg skreiv noko her. Det er nok som rosabloggarane seier, blogging er ikkje ein 8-4-jobb. Dette er knallhardt. Eg har forflytta meg gjennom Kroatia sidan den gong. Eg er no i Dubrovnik og har hatt ferie frå ferien her. Kroatia er longt. Og ikkje minst variert.

Eg var klar over at det var mykje fjell her. Men det byrja meget hardt på grensa frå Slovenia. Opp gjennom nokre åser sørover frå Podbočje sa GPSen at det var ein liten veg som skulle treffe vegnettet i Kroatia. Heller dette enn mykje trafikk på hovedvegen, tenkte eg. Det var ein tung veg med mykje skubbing, men igjen vart eg lønna med fint landskap og lite trafikk. Kjekt!

I det eg kom til check pointet mellom Slovenia og Kroatia såg eg ikkje nokon så eg berre gjekk rett gjennom. Nokre meter høgre oppe høyrde eg bak meg eit høgt “STOP!”. Akkurat, då var her folk likevel, då. Etter nokre unnskuldingar fekk eg fomla fram passet mitt. Politidama spurte meg om kva i alle dagar eg gjorde her og korleis eg hadde funne vegen. Det var visst berre lokale som visste om denne. Eg måtte forklare kva ærendet mitt var. Etter nye spørsmål og ein prat med kollegaen hennar sendte dei meg vidare.

Endeleg! Kroatia!

Etter ein prat med kano-helten frå forrige innlegg tilråda han meg å sykle i fjella nedover mot Split i staden for å sykle ut til kysten med ein gong. Eit råd eg fulgte. Det var overraskande aude i innlandet i Kroatia. Mykje skog, fjell og vidder. Faktisk ikkje ulikt delar av Noreg. Eg kunne sykle oppimot 10 mil utan å vere innom noko landsby. Eg liker godt dette og gleder meg til å få MYKJE meir av det seinare. *Host* Kina *host*.

Eg fekk også smake på dårleg ver i fjella. I to dager snødde det!

Etter å ha vore kald i nokre dager var det meget godt å komme til det siste fjellpasset før Split og trille ned mot Adriateren og berre kjenne at temperaturen steig betraktelig.

Frå Split og sørover longs kysten fekk eg verkeleg smake på turist-livet. Plutselig kunne alle engelsk. Alt var tilrettelagt. “Caffe Bars” og “Apartmans” fans i tusental. Eg var verkeleg på ferie.

No har eg vore nokre døger i Dubrovnik. Eg har stortrives her og har også fått besøk av Torunn. Flott by!

Torunn har fått seg ein ny ven:

Om nokre få dagar rettar eg snuta mot Istanbul! Ein meget stor milepæl. Knutepunktet mot aust og Asia. Det er då turen verkeleg tek til. I den forbindelse har eg alt byrja på kabalen med å ordne visum. Eg mistenkter allereie no at det kan by på mykje fortvilelse for ein med over gjennomsnittet stor aversjon mot byråkrati. Velvel, first things first: 1300km til Istanbul. Jess!!

Mads

Kroatia har ikkje like monge småvegar å velgje mellom som dei andre landa eg har vore i. Difor sto valget mellom Karlovac og Poljanac mellom hovedvegar med mykje trafikk og trailarar eller nokre geitestiar.

Eg valgte geitesti.

Null trafikk og flotte grusvegar. Velstand i 40 kilometer. GPSen kunne fortelje om ei bru over ei elv for å kome tilbake på hovedvegen. Flotte greier. På veg ned mot elva skjøner eg at noko ikkje er som det skal. Eller iallefall ikkje i henhold til GPSen. Brua er forsvunnen.

Etter nokre ukvemsord og sparking i sanden ser eg at det ligg ein båt ved elvebredda. Yes!

Då er det berre å kaste sykkelen oppi og stake over. Lyt berre løyse fortøyinga fyrst.

Sjølvsagt var båten LÅST fast til eit tre. Meir sparking i sanden og nye ukvemsord. Var ikkje veldig interessert i å sykle tilbake 40km. Eg byrjer å tenkje meg om i staden. Lykjelen bør då ligge her ein stad. I kjent hyttestil. Eg byrjer med det opplagte. Store steiner ved elvebredda. Ingenting. Eg snur meg og ser eit lite bygg 20 meter bakover.

Etter ein grundig inspeksjon av dette finn eg bak eit knekt panel nettopp ein lykjel! Bingo!

Denne passar sjølvsagt til hengelåsen til båten. I det eg er i ferd med å gjere klar sykkelen og vesker til tur over elva kjem der ein lokal størrelse med kano oppover. Han roper og spør om eg vil ha hjelp til å kome over. Eg er innerst inne litt irritert fordi MacGyver-historia ikkje fekk ein ordentleg slutt. Eg takka ja til kanotur. Hyggjeleg av Kroaten.

Her er han på veg over elva med sykkelen min i første omgang.

Eg er glad eg valgte å reise med sykkel.

Mads

Eg er no ferdig med Slovenia og i ferd med å entre Kroatia. For dei fleste kjent som Syden. Eg klarer knapt vente på late dagar longs Adriaterhavet! Men fyrst nokre ord på turen longs jarnteppet.

Dagsetappene har blitt lettare og lettare å gjere unna. Eg har byrja å få dreis på rutinene på sykkelen. Om morgenen har eg gjerne pinne stive bein så dei 10 første kilometerne syklar eg svært sakte. Eldre damer på “3-girs DBS” gjev meg eit cheeky Tschüss i det dei trør forbi. Medan eg mot slutten av dagen tidvis har brukt bukken. Eg har også byrja å nærme meg å ete nok. Eg anar ikkje kor mykje eg får i meg i laupet av ein dag, men ein 6-pack Mars bars kan ein dag vere berre ein liten del av mellommåltida mine.

Fyrste land etter Tyskland var Tsjekkia. Eg hadde eigentleg ikkje forventingar til Tsjekkia. Eg visste at dei er meget dyktige på å lage øl der. Og at Praha skal vere ein fin by. Bortsett frå det kunne eg ikkje så mykje. Og det er vel stort sett det eg sit att med frå Tsjekkia. Syklinga der var eigentleg kjip. Småampre bilistar og åser opp og ned i det uendelege. Og dessutan hadde eg ei litt ubehageleg natt i ein potetkjellar. Får la detaljane rundt den ligge.

Eg har hoppa fram og tilbake mellom Vest- og Austeuropa. Det som har fascinert meg mest er kor stor forskjell det fortsatt er mellom dei to. Det er svært tydeleg at det er trangare kår i den delen av Europa som låg aust for jarnteppet. Ein har mindre pengar, færre jobbar og eg føler ein er meir alvorstynga enn folk frå Vesteuropa. Samtaletema har gjerne vore politikk. Og korleis ein føler det ikkje eksisterer demokrati. På vestsida har slike tema aldri dukka opp. Har ein det godt er det heller ingen grunn til å setje spørjeteikn til noko?

Av landa eg har vore gjennom til no har eg likt Østerrike best. Det har nok noko å gjere med veret eg har hatt dagane der. 23 grader og sol er ikkje å forakte! (Høyrer det er snø i Torndheim) I tillegg peila eg meg inn på EuroVelo 6 longs Donau og EuroVelo 9 frå Wien og sørover mot Slovenia. Begge sykkelrutene longs flotte vindistrikt. Eg trur aldri eg har smakt Østerriksk vin. Men det må prøvast.

Fancy! Her brukar ein elva som motor for ferga:

Wien:

Det har blitt enno vanskelegare å stealth campe, men eg har ved eit par høve fått slå opp telt i hagen til folk.

Eg har også hatt ein velt, uheldigvis. Det skjedde i dag. Litt før hadde eg rota meg ut av ein sykkelsti og inn på eit jorde og fått metta dekka med gjørme. Dette ergra meg og eg fokuserte meir på hjula enn på vegen når eg var tilbake. Big mistake. Plutselig traff eg fortauskanten og flaug ut i grøfta. Det resulterte i ei skulder ut av ledd og ei lårhåne. Eg fekk lirka skuldra på plass att. Men det er fælt vondt når den er ute av posisjon. Det ser ut som det har gått bra med sykkelen, heldigvis. Frambremsa er øydelagt. Men ellers er både ramme og felg 100%.

Der graset er bøygd ned er krateret etter meg:

Eg er no svært klar for Balkan. Ein del av Europa eg har farta rundt ein del i før. Fine folk, god mat og godt øl. Dette blir bra. Men første del blir nokre rolige dagar på ferie-Balkan. Det skal bli fint å slappe av og etterkvart få besøk.

Mads

Eg er no komen til grensa mellom Østerrike og Tsjekkia. Eg svippa innom Østerrike for å ta dette vakre biletet:

 

Eg hadde litt for mykje Czech Koruna att så eg dro tilbake til Tsjekkia for å bruke dei opp på ei leilegheit eg booka i Horní nám. Ja. Den er faktisk ikkje verst.

No er 10% av turens estimerte distanse distansert og eg tenkte difor å smelle opp nokre tall.

• Kilometer: 1607
• Land: 4
• Big Macs spist: 1
• Big Macs forbrent: 194
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 0
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 1
• Antall flasker WD-40 brukt: 0,25
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 0
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 100,4km

Om nokon er interessert i å høyre om andre tall er det berre å sende inn forslag.

Mads

Eg var litt spant då eg vakla meg ut av Kielferga og rota meg inn i Kiel sentrum for å få tak i eit høveleg kart å bruke gjennom Tyskland. Planen var sånn passe klar:  Sykle retning sør-aust mot Praha og få med meg delar av elva Elbe.

Eg har fått fleire formaningar om å halde meg unna Autobahn. Joda, det skal eg då unngå. Etter ein liten avstikkar retning Fehmarn fekk eg nok av sjø og vind og vende snuta innover i landet. Duverden, det er fint å sykle i Tyskland. Flotte jordbruksområder og trivelege små landsbyar. Ja, akkurat som på film. På desse Tysk-Tsjekkiske samproduksjonane. I tillegg er alt veldig tilrettelagt for syklistar. Ein finn sykkelstiar nærast over alt. Om ein i tillegg brukar GPS kan ein finne verkelege perler å sykle på.

 

 

 

 

 

Allereie på dag ein vart eg stoppa av ein annan som var ute og sykla. Han vart svært interessert i planane mine og inviterte meg heim for ein middag saman med kona si. Triveleg! Ein schnitzel og ein bayer seinare sykla eg vidare og fann ein stad å overnatte. Danke Klaus!

I Tyskland er det visstnok berre lov å slå opp telt på camp sites. Eg er ikkje tilhengar av desse. Og dessutan finnast det ikkje monge nok av dei til at ein sykle frå ein plass til neste. Difor var planen å stealth campe i skogholt, samt nokre overnattingar på herberge.

Eg fekk berre to overnattinger i telt i skauen. Den eine fortona seg slik: Eg såg ein skogsveg litt framføre meg og tima avkjøringa slik at ingen skulle legge merke til meg og sykla nokre meter unna vegen. Det gjekk fint. I laupet av eit kvarter er teltet oppe og matlaginga i gong. Men plutselig høyrer eg rasling i lauvet bak meg. Søren! Har nokon oppdaga meg likevel? Eg snudde meg forsiktig. Ingen å sjå. Kva er dette? I det eg er i ferd med å snu meg tilbake til maten ser eg kva det er. Eit villsvin! Og eitt til! Og endå eitt. Dei strømma på. Det var sikkert ti stykk til slutt. Alle stirra mot meg. Eg minnast eg hadde sett at villsvin kan vere farlege, men eg kom ikkje i hug om eg hadde sett dette på Schrödingers Katt eller på TV2 Bliss. Gode råd var dyre. Eg valgte å sitte heilt rolig. Eg stirra tilbake. Etter om lag eit minutt snøfta litt han eine snudde, fekk med seg gjengen og vandra i retning eit ope jorde. Lykke til, tenkte eg, vel vitande om at det var ein jegerpost ved jordet. Men kvelden var ikkje ferdig med det. Etter å ha sove ein time vakna eg av skott! Hadde dei tatt villsvina no? tenkte eg. Men etter å ha summa meg forsto eg at dette ikkje var frå rifle, men artilleri! Dagen etter skulle det vise seg at det var militærleir nokre mil lenger sør. Dei hadde tydeligvis hatt øving. Det var ein fin start på campinglivet på kontinentet.

To andre gongar eg hadde planer om å setje opp telt vart eg heller invitert til å overnatte hjå folk som budde i området. Gjestfritt! Det er definitivt noko anna enn fyrste natta ved Berkåk der eg mest av høflegheit gjekk og spurte ein hytteeigar 300 meter unna om det var greit eg sette opp telt. Trønderfrua kunne fortelle at ho ikkje var så veldig glad for at folk sette opp telt i området.

Inka, Reiko and the 4 kids. Thank you so much!

 

Georg, the wife and Axel. Thank you! Very kind!

 

 

Siste dagen i Tyskland hadde eg mistankar om at eg måtte over nokre høgdedrag for å kome inn i Tsjekkia utifrå korleis vegen forma seg på kartet. Dette avviste resepsjonisten på herberget eg budde på. 750 høgdemeter seinare opp til eit alpinanlegg bør eg no ha lært at ein bør ta muntleg informasjon med ei klype salt. Når det er sagt traff eg dei fyrste flyktningane på turen ved grensa til Tsjekkia. To svært hyggelege og hjelpsame Afghanarar. Dei fortalte stolt at dei hadde gått skule i 6 månader og lært seg mykje tysk. Dei kunne informere om at det fint gjekk an å sykle ned til Teplice. Mi fyrste overnatting i land nummer tre på turen!

 

 

Gjennom Tyskland fekk eg etterkvart betennelse i eit kne. Noko som førte til at eg ikkje fekk sykla så longt som eg håpte på kvar dag. Men med litt Aust-Tyske apotekervarer og no eit kviledøgn her i Praha, så satsar eg på å vere 100% igjen snart. Det er merkeleg, når ein er på ein slik tur ønsker ein mykje heller å fortsette å sykle enn å ha pause. Sjølv om ein kan bli ganske sliten.

I morgon styrer eg mot Austerriket.

GF

Mads