Denne er litt overdue. Eg har no passert halvparten av estimert distanse. Eg hugsar ikkje kva eg baserte denne distansen på. Trur det var sånn circa i Sørøstasia ish. I kjend stil er eg ikkje særleg glad i planlegging. Betre å gjere ting på slump. Minnast at eg også hadde eit par ærend i Trondheim avreisedagen. Vonar turen blir lengre enn 16.000km.

Dei siste vekene har eg hatt monge problem og mista ein del motivasjon. Men då eg byrja på siste strekket opp mot Dushanbe kjende eg att noko. Åh, så herleg det var. Dalatrekken! Ein mild vind frå Himalaya. Det var nesten som å vere tilbake på Sunnmøre. Eg trur og håper eg er klar for den store utfordringa som ligg føre meg. Å sykle i Pamir-fjella frå Tajikistan til Kirgisistan på grensa til Afghanistan, Pakistan og Kina. Ein liten godbit dette. Profil nedanfor:

• Kilometer:8915
• Land: 15
• Big Macs spist: 8
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 3
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 3,25
• Antall bokser WD-40 brukt: 1,1
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 42
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 94,7
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Maks antall døgn utan dusj: 8 (Tyrkia)
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Uzbekistan
• Svakaste sjåførar: Kroatia
• Er på solbrillepar nummer 3
• Er på slipperspar nummer 3
• Favorittlunsj: Lagman i Uzbekistan. Ein må ha noko som er lett å spise og næringsrikt i vanvittige temperaturar. Denne lapskausen er krutt!
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads

Eg hadde ei veke i Istanbul der eg knapt bevegde meg ut fra rommet mitt. Det einaste eg gjorde var å spise mat, drikke det eg kunne, knaske medisin og ligge under air condition på rommet mitt. Vel, eg hadde ein tur på ei sykkelsjappe for å kjøpe eit reservedekk og litt anna småtteri. Men det var alt. Truleg verdas mest kjipe turist. Når det er sagt vil eg nemne at Istanbul har longt fleire bombeåtak enn det som kjem fram i vestlige medier. Når det ikkje er vestlige som er råka er det heller ikkje interessant. Je suis Charlie…

Eg møtte opp i god tid på Atatürk for å sjekke inn. Likevel klarte eg berre akkurat å rekke flighten min til Tashkent, Uzbekistan. Ein kombinasjon av ubrukeleg personale og at eg har blitt ein helsikes kranglefant på tur gjorde at ting tok tid. Dei ville ha meg til å betale 120 juros for bagasjen min, 15kg sykkel og 35kg utstyr. Eg meinte hardnakka at det skulle vere 60 juros i henhold til reglane deira. Dei ga seg til slutt. Vel framme i Tashkent venta sjølvsagt eit par timar i passkø og x-ray av alt utstyret mitt. Utslitt ga eg blaffen i å forhandle med drosjesjåføren som eg visste ga meg 4-gongaren i rekning. Han verka nesten skuffa over meg.

Tashkent har ikkje mykje å by på. Mitt neste mål var Samarkand dryge 300km sørvest. Det var godt å setje seg på sykkelen att og kjenne at kroppen fungerte så vanvittig mykje bedre enn den gjorde på tampen i Iran. Men det er enno varmare her enn i Iran. Eg har opplevd temperaturar på 45 grader celcius.

Uzbekistan er kjend for å ha det ein kan kalle eit godt gammalt sovjetisk approach til politistyrken og til reglar. Du treff på check points svært ofte og politiet er veldig synleg i trafikkbiletet. Eg har også blitt gjort merksam på at alle overnattinger i Uzbekistan skal gjerast på godkjende hotell, der ein får eit registreringsbevis ein skal vise fram når ein forlet landet. Allereie første natta på vei mot Samarkand gjekk dette skeis for meg. Eg lyt forklare at det er vanskeleg å nå frå eitt hotell til eit anna når ein er på sykkel. Håper dei godkjenner dette når eg skal ut av landet og inn i Tajikistan.

Syklinga har vore ganske keisam til no. Det er padde flatt her, men eg tykkjer ikkje det er like goldt som i Iran. Eg tykkjer og det har vore ein fin overgang med folket her. Ikkje misforstå meg, Iran hadde ein heilt fantastisk gjestfriheit, men etter ein måned der samtlige vil prate med deg er det greit å kome til eit land der ein får puste ut litt og kan ta seg ein kvil i skuggen uten å bli vekt. I tillegg er den forbaska hijaben forsvunne. Og det er mogleg å prate med kvinnfolk og dei pratar med meg. Jøss, liksom.

Fyrste natta ut frå Tashkent vart eg altså stoppa av ein herremann i BMW som lurte på om eg ville ha mat. Oh, yes, indeed. Han kunne knapt eit ord engelsk, så lunsjen var meir ein et, smil, nikk og peik-ting. Etterkvart plukka eg opp mobilen min og viste biletet av eit telt for å høyre om han visste av ein plass eg kunne campe. Eg fulgte etter bilen hass i nokre kilometer. Det viste seg at vi skulle til huset hass. Yes!

I huset var kånå, sonen og svigerdotra. Ingen av dei var kapable i engelsk, så dei tilkalla den lokale lærarinna. Etter at ho var ferdig med å klippe sauane sine tok ho turen til huset og var henrykt over å for fyrste gong få praktisere engelsk med ein utlending. Ho dro på med klassisk Vigra-engelsk, medan ordforrådet var det så som så med. Eg har ein mistanke om at ho oversatte det eg fortalte til ho temmeleg fritt. Men men, kan jo fort tale til min fordel det. Etter å ha fortalt litt om turen min og der dei fortalte litt om seg, var det naturlegvis tid for å sjå på bryllaupsvideoen til sonen og svigerdotra. Kan dykk sjå for dykk ein Uzbekistansk bryllaupsvideo? Nei? Høgt fokus på bilkortesjer (Kun av Chevroletar, det er så og seie einaste merket her. Mistenkjer amerikanarane har vore hardt inne med dollarbunken i likheit med Baksaas og gutta boys), mobiltelefonar, smykker, parfymer (?!) og anna dilldall. Alt dette akkompagnert av sjølvaste Kygoen. Du har nådd toppen.

Men no høyrast eg litt syrlig ut. Familien var så fantastisk snille med meg. Eg vart servert mat, dei køyrde meg rundt slik at eg skulle få møte resten av slekta og dei ordna i stand eit rom for meg å sove i. Etter å ha underholdt i fleire timar falt eg rett i koma og sov utruleg godt. Eg er skikkeleg takknemleg for alle som inviterar meg heim!

Dagen etter satte var det tilbake på sykkelen og eg sikta meg inn mot Samarkand, denne gamle kjende slikerute-byen. Eg skal vere ærleg, når eg vanlegvis kjem til ein ny by er eg meir opptatt av å slappe av og ta det heilt med ro enn å vere turist. Men denne byen måtte eg berre oppleve. Foreslår å lese litt om byen. Eg legg berre ut nokre bileter eg har tatt nedanfor her.

 

Mads

 

For eit par veker sidan fekk eg alle diarèers mor då eg sykla i Nord-Iran. Eg vart i tillegg svært slapp, så eg tok turen innom eit apotek for å få noko som kunne bøte på dette. Medisinen eg fekk skulle gjere at fordøyelsessystemet jobba saktere. På sykkelen igjen med Turkmenistan som mål. Eg måtte vere ved grensa den 28. juli for å sleppe inn i landet. Medisinen fungerte ikkje, så eg tok turen innom eit nytt apotek igjen i Mashhad og fekk antibiotika. Heller ikkje denne fungerte, men eg sykla likevel mot grensa. Temperaturen i området var nådelaus. Godt og vel 40 grader. Då eg skulle sjekke inn på hotellet ved grensa klarte eg ikkje stå oppreist lenger. Eg måtte legge meg ned i gangen medan resepsjonisten åpna døra til rommet mitt.

Eg klarte å få i meg litt mat om kvelden men vakna midt på natta og var fortsatt svært dårleg. Eg har sjeldan vore så redd og bekymra som då eg vakna denne natta. Det var først no eg byrja å tenke på kva alternativa mine var.

1. Eg kunne entre Turkmenistan. Då måtte eg sykle minst 150km gjennom gloheit ørken på dårlege vegar for å ha håp om transport vidare til Uzbekistan. Om eg valgte å entre Turkmenistan hadde eg ingen moglegheit til å kome inn att i Iran.
2. Eg kunne bli i Iran. Men det var siste dagen på visumet mitt i Iran, og sannsyn for at eg fekk forlengelse på dagen var minimal. I tillegg byrja eg å gå tom for penger (Det er uråd å ta ut penger i Iran. Alt du vil bruke må takast med inn i landet kontant)
3. Eg kunne reise tilbake til Mashhad og ta første fly ut av landet.

Eg har lite tru på at MFA til Iran eller Turkmenistan ville gjort noko anna enn å servert meg ein god latter hadde eg kome dragsande med ei sjukemelding.

Turkmenistan er eit av landa eg verkeleg har gleda meg til å oppleve. Det er eit av landa i verden med desidert minst besøkande. For å ta ei samanlikning har Nord-Korea 4 gongar så monge besøkande kvart år som Turkmenistan.

Det var med svært tungt hjarte eg valgte alternativ 3. Eg fekk tak i ei drosje som køyrde meg i all hast dei 200km tilbake til Mashhad. Fortsatt er taxituren temmelig blurry. På godsterminalen fekk eg hjelp til å pakke inn sykkelen min. Fantastisk hjelp igjen av ein Iranar. For eit nydeleg folk. Turen min gjekk til Istanbul om Doha.

I retrospekt er eg vanvittig glad for at eg valgte å fly ut av Iran og ikkje byrje på turen gjennom Turkmenistan. Eg tør ikkje tenke på korleis det kunne gått med den tilstanden eg var i. Her i Istanbul har eg vore på Memorial Hospital og fått ein sjekk. Det har blitt tatt prøver opp i mente. Dei har ikkje funne noko feil i blodet mitt og har vel konkludert med at det er ein heftig Travellers Diarrhoea. Dette i kombinasjon med svært høge temperaturar og vanskeligheter med å innta nok mat og drikke og høgt aktivitetsnivå har vore altfor hardt på kroppen. Eg har mista mange kilogram siste månaden. Kven skulle trudd at vektendring er ein funksjon av inntak og forbruk av kaloriar? På sjukehuset fekk eg eit par julemiddagar intravenøst, litt ny medisin og klar beskjed om å ta det med ro ei stund. Derfor blir eg her i Istanbul ei veke no og har som plan å fly til Tashkent eller Dushanbe og fortsette turen derfrå.

Can´t win them all.

Mads