Du har kanskje ein draum om å ligge på eit cruiseskip i Karibien eller ta deg ein oval weekend med kulturreise til den franske rivieraen? Dropp det. Det er definitivt Iran som bør ligge på bucketlista di.

Og då snakkar eg ikkje om å bu på eit fancy hotell i Tehran. Reis rundt. På sykkel. (Du bør kanskje unngå sumarmånadane) Eg har aldri opplevd og kjem nok aldri til å oppleve noko tilsvarande. Eit folk som er så ufattelig glad for å få besøk utanfrå. Så og seie kvar einaste eg møter på vinker til meg. Folk roper: «Mister, mister», «Welcome to my country, welcome to Iran!», «Where are you from?», «Thank you Mister». Eg er sikker på at eg kunne sykla gjennom heile Iran utan å bruke ein einaste Rial. Eg får så mykje når eg er ute på sykkel. Folk stopper opp og gjev meg vatn, frukt, godteri, tyggis (Eg har truleg litt reiseande). Eg har også blitt invitert på lunsj og ein på eit nabobord tilbydde seg til og med å betale for lunsjen min! Eg har ikkje samvit til å takke ja til akkurat det.

Eg har også blitt invitert med heim for å spise og overnatte ved fleire høve. Monge gonger har eg måtte sagt at eg ikkje kan då eg må sykle lengre. Men har eg fått invitasjon på tampen av dagen har eg gjerne sagt ja. Europa har så mykje å lære av Iran.

Den flottaste opplevelsen oppi alt dette var på Eid al-Fitr. På slutten av dagen hadde eg tatt meg ei pause i ein rolig småby. Som så monge gonger før kom ein kar bort til meg. Han kunne ikkje engelsk men ringte opp søstra si som sa at dei gjerne ville at eg skulle bli med heim i hagen deira og feire Eid. Dette sa eg straks ja takk til og sykla bak bilen til Mathis, som han heitte, nokre kilometer. Det var ikkje ein vanleg hage. Dette var ein flott gard der bestefar hadde bygd opp åkrar med hvete og salat og frukthagar med aprikosar, kirsebær, plommer og druer. Det var verkeleg flott å gå gjennom området. Han dyrka visst utan bruk av sprøytemiddel. Det var ikkje ein liten familie som møtte meg då eg kom fram til huset. Rundt 20 stykk sat på uteplassen og hilste på meg då eg kom. Eller, alle hilste ikkje, der var trillingar (!) tre månader gamle.

Bestefar henta stolt fram frukta frå hagen og ga meg. Utruleg søte og gode aprikosar. Himmel og hav. Eg åt og åt. Etterkvart vart det også ein god lunsj. Det meste av praten gjekk gjennom systra som var den mest stabile i engelsk. Etter lunsjen sa eg at eg måtte kome meg vidare. Det var ikkje aktuelt. Eg måtte bli med på middag, og så ynskja bestefaren at eg overnatta der i staden for å slå opp telt. Heilt greit for meg!

Store deler av familien som var der budde i Tehran, men hadde då som tradisjon å reise tilbake til bestefaren i provinsen Zanjan ved høgtider. Det er mykje mildare klima der enn i Tehran, her eg er no.

Etter ei god natts søvn, der karane sov i huset medan kvinnene måtte inn til byen og sove, var det på tide å kome seg vidare. Etter ein god frukost fekk eg sagt hadet til alle saman og retta snuta mot Tehran att.

Legg merke til korleis dei unge flyttar hijaben lengre og lengre av. Opprøyr!

PS: Som alle innlegga frå Iran er også dette lagt på delay.

Mads

Den observante lesar vil snart skjøne at eg i tittelen har brukt det litterære verkemiddelet dobbel tyding. Vonar Kari Marie hadde vore stolt.

Dette innlegget er skrive frå Tabriz, men lagt på delay. Eg skal no vere i den Turkmenske ørkenen og kave for å kome til Uzbekistan før 5 day transit-visumet mitt går ut.

Eg hadde fyrst nokre dagar i Kurdistan. Eg hadde blitt åtvara mot litt forskjellig i dette området, men folk flest var veldig trivelege. Eg hadde berre eit par episodar med steinkasting frå nokre smågutar. No fuss. Eg visste heilt ærleg ikkje korleis Iran skulle kome til å bli. Dette var definitivt ukjend territorium og det var med stor spaning eg nærma meg grensa frå Tyrkia. Lastebilkøa byrja allereie 10km frå grensekontrollen. Eg hadde iallefall kome rett! Etter å ha unngått å bli lurt av gutungen som sat der for å «geleide» turistar gjennom første passkontroll og sagt blankt nei til luringar som ville gjere god butikk på meg for å ikkje vite forskjell på Tomen og Rial (Nå nei, eg hadde gjort leksa mi på førehand.), så trilla eg ned fra det tyrkiske platået og ned i smultgryta som skulle kome til å bli heimen min den neste månaden.

Det er vanskelig å beskrive korleis heten opplevast. Og spesielt på sykkel. I tillegg har eg ein tendens til å svette unormalt mykje ved stilleståande luft og hard jobbing. Å frakte 50kg sykkel og utstyr opp 10 graders stigninger i 40 grader celcius er noko som ikkje lar seg forklare. Det er brutalt.

På grunn av heten var eg også svært skeptisk til sykkelbekledinga  som er kutymen i Iran. Det er longbukse som gjeld. Longbukse! Galskap. Etter fyrste dagen rådførte eg meg med ein som var overraskande solid i engelsk om det ikkje gjekk an å bruke shorts. Han dvelte litt ved det men sa at det nok kanskje gjekk, det kom an på korleis shortsen såg ut. Eg sa stille til meg sjølv at om det er ein shorts som går så er det den keisame shortsen eg har frå Bjørn Dæhlie. Rundt eit hushjørne og på med shortsen. Svært befriande. Eg valgte etterkvart å også opne smekken på shortsen. Eg hadde då ikkje høyrd om eksplisitte reglar mot nettopp det. STOR kudos til alle jenter som klarer/må gå rundt i Iran med Hijab og longe skjorter og bukser. Det skulle vise seg at det gjekk fint å bruke shorts. Ein får vel og merke nokre blikk frå den eldre garde, men det må ein tåle. Politiet bryr seg heller ikkje.

Etter å ha sykla nokre mil sa eg meg nøgd med fyrste dagen i Iran og svinga innom ein bensinstasjon for å forhøyre meg om det var moglegheiter for å slå opp teltet nokon stad. Dei sa umiddelbart at eg berre kunne sove på soverommet på bensinstasjonen. Bingo! Hyggelige karar som ga meg mat og Cay. Fin fyrste dag i Iran.

 

Neste dag hadde eg satt meg som mål å kome ned mot Marand. Det skulle vise seg at eg hadde kome litt for nærme byen. Det var ikkje nokon gode campingmoglegheiter. Eg byrja i staden å spørje folk som sat longs vegen om det var mogleg å campe i nærleiken. Til slutt svinga eg innom ein parkeringsplass for trailarar der det sat nokon og drakk te (forøvrig så drikk alle te alltid her i Iran). Dei kunne ikkje særleg godt engelsk, men ved å nytte campeteiknet, soveteiknet og peike på bakken på parkeringsplassen skjønte dei kva det gjekk i og nikka og smilte. Den eldste av dei byrja å snakke på telefon. Det skulle vise seg at det var sonen han prata med. Sonen, Ali, var meget stø i engelsk og kom etterkvart og fungerte som tolk og samtalepartner for meg. Det kom fram at far hass var general i den iranske hæren og var nett komen att frå Syria etter kamp mot Daesh! Eg rekte fram handa mi og takka han for innsatsen. Far og son inviterte meg på middag heim til dei. Dette var tydeleg overklassen i Marand. Ein gigantisk SUV transporterte oss til ein svær villa. På vegen prøvde eg å nytte høvet til å spørje faren (gjennom Ali) om Syria og kampane der. Diverre vart det meste filtrert av sonen etter klabb-spørsmålet mitt: “Were you ever afraid in Syria?” Ali kunne fortelje, uten å spørje faren “No, of course not. My father is a very brave man.”

Vel framme i heimen fokuserte eg meir på å vere så korrekt som mogleg enn å setje i gong samtalar. Men middagen var fantastisk god og eg fekk prata litt med Ali i etterkant. Som i Noreg er sjølvsagt også folk her i Iran forskjellige. Då eg fyrste kvelden på bensinstasjonen møtte nokre karar som hadde eit avslappa forhold til det aller meste var Ali ein svært religiøs kar. Han ynskja å sende meg koranen pr. epost. Det kunne då vere interessant å ta ein kik på dette, svarte eg. Med hass store førebilete, Khomeini, som bakgrunnsbilete sendte han meg koranen. Eg skal vere ærleg, den har ikkje blitt opna enno. Alt i alt ein interessant og fin kveld! Diverre har eg ingen bileter frå seansen. Håplaust å gløyme kameraet.

Dette biletet var det generalen som tok før eg visste at han var ei stjarne i Iran (4-stjarnes?) Ein ser på gliset mitt at eg er i ferd med å dra ein Smith-Morra Gambit.

Med emneknaggane #syria #general #iran og #daesh vil eg ynskje PST velkomen som ivrige lesarar av denne nettstaden. Håper dykk får lyst på ein tur ned hit. Eg vil tipse om kebaben her. Den er rågod! Men pass på at den er gjennomstekt, elles kan det fort bli romlemage.

Mads

Å hendelse, eg har mykje nytt og interessant eg gjerne skulle fortalt her. Men, det må diverre vente litt.

I staden sleng eg opp ein ny Stat-post (Det har gått unna i det siste). Eg er no i Zanjan, Iran på veg mot Tehran.

• Kilometer:6727
• Land: 13
• Big Macs spist: 7
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 3
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 3 (MÅ ha ny i Tehran)
• Antall bokser WD-40 brukt: 1
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork)
• Kviledagar: 25
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 94,7
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Maks antall døgn utan dusj: 8
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Iran
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl!

Mads