Det har vel gått eit par veker sidan sist eg skreiv noko her. Det er nok som rosabloggarane seier, blogging er ikkje ein 8-4-jobb. Dette er knallhardt. Eg har forflytta meg gjennom Kroatia sidan den gong. Eg er no i Dubrovnik og har hatt ferie frå ferien her. Kroatia er longt. Og ikkje minst variert.
Eg var klar over at det var mykje fjell her. Men det byrja meget hardt på grensa frå Slovenia. Opp gjennom nokre åser sørover frå Podbočje sa GPSen at det var ein liten veg som skulle treffe vegnettet i Kroatia. Heller dette enn mykje trafikk på hovedvegen, tenkte eg. Det var ein tung veg med mykje skubbing, men igjen vart eg lønna med fint landskap og lite trafikk. Kjekt!
I det eg kom til check pointet mellom Slovenia og Kroatia såg eg ikkje nokon så eg berre gjekk rett gjennom. Nokre meter høgre oppe høyrde eg bak meg eit høgt “STOP!”. Akkurat, då var her folk likevel, då. Etter nokre unnskuldingar fekk eg fomla fram passet mitt. Politidama spurte meg om kva i alle dagar eg gjorde her og korleis eg hadde funne vegen. Det var visst berre lokale som visste om denne. Eg måtte forklare kva ærendet mitt var. Etter nye spørsmål og ein prat med kollegaen hennar sendte dei meg vidare.
Endeleg! Kroatia!
Etter ein prat med kano-helten frå forrige innlegg tilråda han meg å sykle i fjella nedover mot Split i staden for å sykle ut til kysten med ein gong. Eit råd eg fulgte. Det var overraskande aude i innlandet i Kroatia. Mykje skog, fjell og vidder. Faktisk ikkje ulikt delar av Noreg. Eg kunne sykle oppimot 10 mil utan å vere innom noko landsby. Eg liker godt dette og gleder meg til å få MYKJE meir av det seinare. *Host* Kina *host*.
Eg fekk også smake på dårleg ver i fjella. I to dager snødde det!
Etter å ha vore kald i nokre dager var det meget godt å komme til det siste fjellpasset før Split og trille ned mot Adriateren og berre kjenne at temperaturen steig betraktelig.
Frå Split og sørover longs kysten fekk eg verkeleg smake på turist-livet. Plutselig kunne alle engelsk. Alt var tilrettelagt. “Caffe Bars” og “Apartmans” fans i tusental. Eg var verkeleg på ferie.
No har eg vore nokre døger i Dubrovnik. Eg har stortrives her og har også fått besøk av Torunn. Flott by!
Torunn har fått seg ein ny ven:
Om nokre få dagar rettar eg snuta mot Istanbul! Ein meget stor milepæl. Knutepunktet mot aust og Asia. Det er då turen verkeleg tek til. I den forbindelse har eg alt byrja på kabalen med å ordne visum. Eg mistenkter allereie no at det kan by på mykje fortvilelse for ein med over gjennomsnittet stor aversjon mot byråkrati. Velvel, first things first: 1300km til Istanbul. Jess!!
Mads
AUST 