Kroatia har ikkje like monge småvegar å velgje mellom som dei andre landa eg har vore i. Difor sto valget mellom Karlovac og Poljanac mellom hovedvegar med mykje trafikk og trailarar eller nokre geitestiar.
Eg valgte geitesti.
Null trafikk og flotte grusvegar. Velstand i 40 kilometer. GPSen kunne fortelje om ei bru over ei elv for å kome tilbake på hovedvegen. Flotte greier. På veg ned mot elva skjøner eg at noko ikkje er som det skal. Eller iallefall ikkje i henhold til GPSen. Brua er forsvunnen.
Etter nokre ukvemsord og sparking i sanden ser eg at det ligg ein båt ved elvebredda. Yes!
Då er det berre å kaste sykkelen oppi og stake over. Lyt berre løyse fortøyinga fyrst.
Sjølvsagt var båten LÅST fast til eit tre. Meir sparking i sanden og nye ukvemsord. Var ikkje veldig interessert i å sykle tilbake 40km. Eg byrjer å tenkje meg om i staden. Lykjelen bør då ligge her ein stad. I kjent hyttestil. Eg byrjer med det opplagte. Store steiner ved elvebredda. Ingenting. Eg snur meg og ser eit lite bygg 20 meter bakover.
Etter ein grundig inspeksjon av dette finn eg bak eit knekt panel nettopp ein lykjel! Bingo!
Denne passar sjølvsagt til hengelåsen til båten. I det eg er i ferd med å gjere klar sykkelen og vesker til tur over elva kjem der ein lokal størrelse med kano oppover. Han roper og spør om eg vil ha hjelp til å kome over. Eg er innerst inne litt irritert fordi MacGyver-historia ikkje fekk ein ordentleg slutt. Eg takka ja til kanotur. Hyggjeleg av Kroaten.
Her er han på veg over elva med sykkelen min i første omgang.
Eg er glad eg valgte å reise med sykkel.
Mads
AUST 